wonhyuk::Part-1
สวัสดีขอรับ^^
กระผม VEVY(วีวี่) จะขอนำเสนอ
Fixx::wonhyuk
สาวกวอนฮยอค ยังไงก็ฝากเป็นกำลังใจให้ด้วยนะขอรับ ^^
ส่วนตัวแล้วชอบคู่นี้เป็นพิเศษ
เนื่องจากว่า ตัวเองเต้นโคฟ เป็นวอนนี่
แล้วรักฮยอคกี้มาก เลยสงเสริมคู่นี้เป็นกรณีพิเศษ 555+
แหะๆๆยังไงก็คอยติดตามฟิคเรื่องนี้ด้วยนะขอรับ>///<
Part 1
ซีวอน พี่ขอโทษนะ สำหรับเธอมันสำคัญมาก พี่คงคิดกับเธอได้แค่น้องจริงๆ
นี้คือคำพูดสุดท้ายที่ผมได้ยินจากปากของพี่ฮีชอล คนที่ผมรักที่สุด น้ำเสียงและถ้อยคำเหล่านั้น ยังคงก้องอยู่ในหัวสมองของผมอยู่ตลอดเวลา มันทำให้ผมฟูมฟายเป็นระยะๆอยู่หลายวัน ความรักของผมมันจบลงแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเคยมีความสุขดี แต่ตอนนี้คนที่ทำหน้าที่มีคนมาแทนที่ผมแล้ว ผมไม่คิดแค้นเคืองอะไรทั้งสิ้น เพราะคนคนนั้น ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ผมรัก ฮันกยอง ตอนนี้ผมก็แค่อวยพรให้คนทั้ง 2 มีความสุข ถึงจะเจ็บแค่ไหนผมก็จะต้องทนแบกรับมันเอาไว้
ผมเป็นลูกผู้ชายผมไม่ร้องไห้
TT______________TT
ผมไม่ร้องไห้
TT____________________TT
ฮือ.......ฮึก!.....ฮือ ฮือ............. เสียงสะอึกสะอื้นกลืนน้ำตาของผมที่ดังเงียบๆอยู่ที่ซอกโซฟาในห้องรับแขก ผมอยู่ในซอกนี้มา 2 วันกว่าแล้วครับ ข้าวปลาไม่ได้กินเพราะว่าไม่มีอะไรจะกิน ดงเฮเพื่อนร่วมชายคาของผมก็ไม่กลับบ้านมา 4 วันแล้ว ทำให้ในบ้านมันดูเงียบมากๆ ถ้าหากว่ามีดงเฮอยู่ เขาคงจะช่วยปลอบใจผมได้ไม่น้อย ตอนนี้ท้องของผมมันหิวมากๆจริงๆครับ ถึงขนาดว่าผมจะแทะโซฟาที่อยู่ข้างๆขอบมันน่ากินมากเลย ผมอาจจะอดใจไม่ไหวถ้าหากยังไม่มีใครกลับมา
-แกร๊ก!- เสียงปิดประตูบ้าน มีคนกลับมา ดงเฮ นายกลับมาแล้วหรอ นายหายไปไหนมา ดงเฮเพื่อนรัก ขอฉันกอดนายหน่อยนะ(คิบอมคงไม่ว่าหรอก) ผมรีบวิ่งไปที่ประตู มันมืดมากเพราะผมไม่ได้เปิดไฟสักดวงเลย มีเงาคนร่างบางๆยืนอยู่ ใช่ดงเฮ แน่ๆ ผมจึงรีบเข้าไปกอดทันที พร้อมกับปล่อยโฮออกมายกใหญ่
ไอ้หมวย!! แกหายไปไหนมา แกรู้ไหมว่าพี่ฮีชอลน่ะ เขากำลังมีความสุขอยู่ แต่ฉันเองที่ต้องเจ็บ ผมแหกปากโวยวายแบบไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น รู้สกได้ว่าดงเฮจะตัวสั่นเล็กน้อย ก่อนจะได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆในลำคอ
นายจะร้องไห้ทำไม อย่าทำเป้นสงสารฉันได้ไหม!! ฮือ!!! ฮือ!!!!
-แปร่ก!- ร่างบางเอื้อมมือไปกดสวิทไฟ ผมรีบหลับตาปี๋ทันที เรพาะอยู่ในความมืดมาตลอด 2 วันทำให้ดวงตาของผมปรับสภาพแทบไม่ทัน >< ผมพยายามค่อยหลี่ตามองทีละนิดทีละนิด รู้สึกปวดตาเหลือเกิน =.= ผมใช้เวลาอยู่นานกว่าดวงตาจะปรับสภาพได้
ร่างบางที่ผมกอดอยู่นั้น ผมพึ่งจะรู้สึกได้ว่าสูงกว่าเดิมเล็กน้อย แถมยังบางลงไปด้วย สีผมก็แปลกๆไป น้ำเสียงที่ได้ยินสะอื้นนั้นก็แปลกๆ ผมชักไม่แน่ใจแล้วนะเนี่ย ผมลองใช้เวลาอีกสักนิดเพื่อตั้งสติ น้ำตามันเอ่อล้นท่วมตา มันทำให้ภาพที่มองมันพล่ามัวไปหมด แต่เมื่อภาพโฟกัสของผมมันจัดสภาพได้ชัดแจ๋วแล้ว ภาพที่สะท้อนคนตรงหน้าในดวงตาของผมมันยิ่งทำให้ผมชอค คนที่ผมกอดอยู่นี้ไม่ใช่ดงเฮสักหน่อยแต่เป็น................
ซีวอน!! ฮือ......ฮือ....ฮึก!! โฮ...!!!!! ฮยอคแจหรอกหรอ
เขาร้องไห้ออกมายกใหญ่ทำเอาผมตกใจมากๆ เขาเป็นอะไรเนี้ย ทำไมเป็นแบบนี้
เดี๋ยวก่อน...นายเป็นอะไร ผมรีบถามเขาทั้งๆที่แก้มของผมยังคงเปียกด้วยน้ำตา ดวงตาเรียวเล็กนั้นแดงและฉ่ำ ซึ่งไม่ต่างจากสภาพของผมเท่าไหร่นัก แสดงว่า เขาต้องเจอเรื่องเสียใจมาเหมือนกัน
ฮยอคแจนิ่งเงียบไม่ยอมปริปากจะบอกผมสักคำ มีเพียงเสียงสะอึกสะอื้นเท่านั้น
พวกนายทำอะไรกันอยู่ตรงนี้ เสียงใครบางคนที่คุ้นหูผมดี แว่วมาจากด้านนอกของประตูที่เปิดอ้าอยู่ ครั้งนี้ผมแน่ใจและมั่นใจ เพราะตาของผมมันมองเห็นได้อย่างชัดเจน
ไอ้หมวย!!! ผมตะโกนเรียกสุดเสียง(ทั้งๆที่อยู่ตรงหน้าเนี่ยนะ)
ด๊อง!!! ฮยอคแจรีบเข้าไปกอด ดงเฮที่ยืนทำหน้าเอ๋ออยู่
เห้ย!!เป็นอะไร นายเป็นอะไร ดงเฮตกใจมากที่เห็นสภาพของฮยอคแจ
ด๊องนายรู้ไหม....ฉัน.. ฮยอคแจพูดอย่างสะอึกสะอื้นทำให้ดงเฮยิ่งมีท่าทีเป็นห่วง
ใจเย็นๆนะ นายทำใจเย็นๆไว้ก่อน พวกนายดูสิว่าฉันมีอะไร ดงเฮชูถุงที่อยู่ในมือขึ้นมา ความโปร่งแสงของมันทำให้ผมได้พบกับ ทางสว่างของชีวิต อาหาร
T ^ T
ดงเฮชวนฮยอคแจให้เข้าไปในบ้านก่อน แล้วจัดโต๊ะอาหารให้พวกเรากิน ระหว่างนั้นผมก็ได้เล่าเรื่องราวความโศกเศร้าเสียในใจชีวิตของผมให้ ดงเฮ ฟัง เขาปลอบใจผมอยู่นาน กว่าผมจะรู้สึกสงบใจ
แต่ฮยอคแจกลับนั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไร เขาได้แต่นั้งถิดถอนใจไปมาอยู่หลายทีหลายหน
ซีวอน นายไม่ต้องรีบดินนะ ยังมีให้นายอีกเยอะ ดงเฮชี้ไปที่ตู้เย็น มันเคยว่างเปล่ามาหลายวัน แต่วันนี้มันได้ถูกเติมเต็มแล้ว
ฮยอค นายไม่คิดจะพูดอะไรให้ฉันฟังเลยหรอ
ดงเฮลุดไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆฮยอค
นายก็รู้ว่าเราสนิทกันแค่ไหน ใช่ไหม
ซองมินเค้า ไม่ได้คิดกับฉันแบบที่ฉันคิด ดวงตาที่เหม่อลอยของฮยอคแจค่อยๆเลื่อนมามองที่ดงเฮ
ฉันคงจะไม่อยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้วหละ ตอนนี้ที่นั้นมีคนมาแทนฉันแล้ว ดวงตาเรียวเล็กเริ่มที่จะมีน้ำใสๆเอ่อล้นออกมา บ้านที่ฮนคือ ที่ที่เขาอยู่กับซองมิน ชินดง เรียวอุค และเยซอง แต่ตอนนี้ มี คยู ย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ดงเฮได้แต่ตบไหล่ฮยอคแจเบาๆเพื่อเป็นการปลอบใจ ส่วนผมก็ได้แต่นั่งฟังอยู่เงียบๆ
ฉันเข้าใจนายนะฮยอค นายมันคนขี้น้อยใจซะด้วยสิ ดงเฮพูดแล้วยิ้มอย่างมีเล่ห์นัยก่อนที่เขาจะพูดต่อไปอีกว่า
ต่อไปนี้นายมาอยู่ที่นี่แล้วกันนะ มีนายอีกคนคงไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ผมได้ยินแบบนั้นทำให้ผมแทบจะสำลัก นายไม่มีปัญหาแล้วฉันหละ ฉันอาจจะรู้สึกอึดอัดก็ได้นิ
ด๊องสำหรับนายคงไม่มีปัญหา แล้วซีวอนหละเขาอาจจะไม่สบายใจก็ได้ถ้ามีฉันอยู่ที่นี้ ฮยอคแจเบนสายตามองมาที่ผม
ไม่หรอก ฉันไม่ค่อยจะกลับบ้าน มีนายมาอยู่ด้วย เขาจะได้ไม่เหงาเขา จะได้มีเพื่อน มีคนหาของให้เขากิน เขาน่าจะรู้สึกดีจะตายไป ใช่ไหมซีวอน ดงเฮผู้ใจบุญส่งสายตาอำมหิษพิศวาสมาให้ผม ทำให้ผมถึงกับหนาวูบวาบไปทั้งตัว
อะ..อ๋อ ใช่ๆๆ ดงเฮนายพูดถูก ผมพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส (เก๊ก) ก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงซะด้วยสิ อย่างน้อยๆเขาก็เพื่อนร่วมวงของผม เขาเดือดร้อนมาจะให้ผมไม่สนใจใยดีเลยงั้นหรอ มันน่าเกลียดเกินไปจริงไหม
ขอบใจพวกนายมากเลยนะ ฉันก็ไม่รู้จะไปพึ่งใครที่ไหน ขอฝากตัวด้วยนะ
ผมว่านะตอนนี้มันยังไม่มีปัญหาอะไรหรอก นี้ผมไม่ได้ใจแคบนะผมแค่คิดเฉยๆเอง ใครจะไปรู้หละว่าในภายภาคหน้าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เรื่องยุ่งๆเนี้ยมันจะต้องมากับนายฮยอคแจคนนี้แหงๆ ผมรู้สึกได้จริงๆนะ
เครดิท::[vevy]
ขำขำนะขอรับ อิอิ
แต่รูป2นี้ หมวยจะดูจิงจังกับฮยอคมากๆเลย 555+
มิส ยุ๊ ว ว !! !